Ayının Rahat Mağarası

Soğuk ve sessiz bir akşam, ilk yumuşak kar taneleri yağarken, Ayı küçük bir uykudan uyandı ve uzun, yavaş bir esneme yaptı.

Aaaaah.

"Sanırım," dedi Ayı, "mağaramı uzun ve rahat bir uykuya hazırlamanın zamanı geldi."

Ayının mağarası bir tepenin dibinde, çam ağaçlarından bir örtünün altındaydı. İçi karanlık, sessiz ve bir cep kadar sıcacıktı.

Önce Ayı biraz yumuşak yosun topladı. Pat, pat, pat. Yosunu kalın ve yaylı bir yatak haline getirdi.

"Güzel," dedi Ayı. "Ama henüz bitmedi."

Sonra Ayı kuru yapraklar topladı; altın, kırmızı ve kahverengi. Çıtır, çıtır, çıtır. Hepsini yatağın kenarlarına rahat bir yuva gibi yerleştirdi.

"Daha iyi," dedi Ayı. "Ama henüz bitmedi."

Tam o sırada kapıdan küçük bir ses seslendi. Tavşandı; elinde bir demet sıcacık, kabarık ot vardı.

"Sana yastığın için bir şey getirdim," dedi Tavşan.

"Teşekkürler, Tavşan," dedi Ayı. Otu kabartıp mükemmel bir yastık yaptı. Kabar, kabar, kabar.

Sonra Sincap geldi; elinde yumuşak, altın renkli bir ışıkla parlayan küçücük bir meşe palamudu feneri vardı.

"Sana bir gece lambası getirdim," dedi Sincap.

"Teşekkürler, Sincap," dedi Ayı. Feneri duvarın yanına koydu. Sıcak ve yumuşak parlıyordu.

Sonra Kirpi geldi; yanında bulut gibi yumuşak biraz koyun yünü vardı.

"Sana bir battaniye getirdim," dedi Kirpi.

"Teşekkürler, Kirpi," dedi Ayı. Yünü iri, yuvarlak omuzlarına sardı. Sıcak, hafif ve tam kıvamındaydı.

Ayı mağarasına bir göz attı. Yosun yatak yumuşaktı. Yapraklar rahattı. Yastık kabarıktı. Fener parlıyordu. Battaniye sıcacıktı.

"Şimdi," dedi Ayı, "her şey mükemmel."

"İyi geceler, Ayı," dedi Tavşan.

"İyi geceler, Ayı," dedi Sincap.

"İyi geceler, Ayı," dedi Kirpi.

"İyi geceler, dostlarım," dedi Ayı. "İyi uykular. Kar eriyince görüşürüz."

Arkadaşlar teker teker mağaradan parmak uçlarında çıktı ve yağan karın içinde evlerine yürüdü. Ayak izleri beyazın içinde minik yıldızlar oluşturdu. Kısa süre sonra kendi yataklarında, sıcacık ve uykulu yatıyorlardı.

Mağarasında Ayı yosun yatağa uzandı. Başının altında yumuşak yastığı hissetti. Omuzlarında sıcak battaniyeyi hissetti. Dışarıda sessizce yağan karı dinledi; yağıyor, yağıyor, yağıyordu.

Usulca, usulca. Usulca, usulca.

Ayı derin ve yavaş bir nefes aldı. Sonra uzun, uykulu bir iç çekişle verdi.

Hhhhhh.

Patileri ağırlaşmıştı. Burnu ılıktı. Gözleri uyku kumuyla doluymuş gibi hissediyordu.

Dışarıda kar yağmaya devam etti; yumuşak, yavaş ve sessizce tepeyi, ağaçları, küçük izleri örttü; sonunda bütün dünya sessizliğe gömüldü.

Ve Ayı, rahat mağarasında, yosununun, yapraklarının ve fenerinin ışığıyla derin bir uykuya daldı. Zzzz.

Son.